Úrillskan

Dag nokkurn vaknaði Gríshildur með lokkana bleiku og brölti fram úr rúminu með bumbuna stóru. Gekk fram hjá speglinum sem sagði: "Þú ert með þrútna kálfa og fingur, undirhöku og bólu á kinninni!" Gríshildur varð úrill. Hún ákvað að lesa nokkrar vefdagbækur til að kæta geðið. Hún las bloggið hans Gunnþórs. Gunnþór sagði að Davíð væri bestur og þá varð Gríshildur ennþá úrillari því henni fannst hörmulegt að indælt og viti borið fólk eins og Gunnþór gæti fundist Davíð vera góður stjórnmálamaður. Gríshildi finnst Davíð vera eins og klikkaði karlinn í Úsbekistan sem setur lög eftir því hvernig skapi hann er í.
Gríshildur ákvað að hugsa um eitthvað fallegt til að losna við úrillskuna. Hún hugsaði um Mosa, Grísastelpu og Skrögg. Og hún hugsaði um Ronju sem kom í sakleysi sínu í heimsókn í gær og var haldið í gíslingu langt fram á kvöld til að skemmta fjölskyldunni.
Gríshildur ákvað að hætta að vera úrill, nota upplýsingarnar frá speglinum sem hindrun til að fara út úr húsi en lesa þess í stað vel og mikið fyrir próf og verða þá ljót og gáfuð eins og George Eliot.