Áður en ég féll fyrir Skröggnum mínum var Nick Cave efstur á óskalistanum yfir tilvonandi ástmenn. Hvað með það þótt hann væri heróínfíkill, grindhoraður, gamall og hefði örugglega aldrei tíma fyrir mig því hann væri bara á tónleikaferðalögum eða lokaði sig af við tónsmíðar... fyrir utan það að það yrði erfitt að vinna ástir hans þegar hann byggi í öðru landi og vissi ekki að ég væri til!
Þegar ég kynntist Skröggi þoldi hann ekki tónlist Nick Cave, fannst hún allt of þunglyndisleg. Af þeim sökum dró umtalsvert úr hlustun minni og smám saman hvarf sá gamli úr huga mér á meðan Skröggur tók plássið hans. Held að það hafi jafnvel liðið heilt ár án þess að ég hafi hlustað á disk með manninum.
Þegar Skröggur var orðinn öruggur með sitt sæti tók hann upp á því að kaupa handa mér nýja Cave diska. Held að það hafi verið síðasta konudag sem ég fékk kassa með þremur diskum með b-hliðarlögum og sjaldheyrðu efni sem er stórfínt að hlusta á þegar maður heklar dúllur, en kannski síður þegar maður er að fæða barn.
Mágkona mín var í partíi með Nick Cave um helgina. Sagði að hann væri voða næs en með hrikalega þunnt hár, eiginlega bara skalla ofan á. Svili minn sagði að hann væri líka pínulítill. Konan hans lítur víst út fyrir að vera sjötug og er lítil og feit. Það sem kom mér þó mest á óvart var að ég fann ekki fyrir votti af afbrýðisemi... ég er algjörlega komin yfir Nick Cave.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli